It’s crazy out here

It’s crazy out here

geplaatst in: Blogs | 5

Vanmiddag kocht ik wat knutselhout bij de Wastebusters in Alexandra, op de vuilnisbelt zeg maar. Terugrijdend zag ik het weer: het straatnaambordje met ‘Airport Road’. Die maakt me op een of andere manier elke keer weer nieuwsgierig (terwijl ik natuurlijk best kan raden waar die weg waarschijnlijk naartoe leidt). Dit keer ga ik vol in de remmen en maak ik de bocht naar rechts. Een paar minuten later sta ik met open mond om me heen te kijken.

 

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik niet zo veel met wonen in het buitenland heb. Vakanties vind ik fantastisch, zolang de bestemming westers genoeg is, maar wonen doe je het beste in Nederland. Het enige nadeel van Nederland vond ik altijd het weer, de vier seizoenen. En dan bedoel ik de herfst en de winter. Om depressief van te worden. Maargoed, ik ging dus ooit toerisme studeren, niet omdat ik zo van het buitenland hield, maar omdat ik zo van Nederland hield. Inkomend en binnenlands toerisme en recreatie heette mijn studierichting. Ik wilde vooral in het kikkerlandje blijven. Toch was er een uitzondering, bleek later. Nieuw-Zeeland.

 

Ik ben in de winter van 2009/2010 alleen in Nieuw-Zeeland geweest. Het was de reis van mijn leven. Ik zat in het dieptepunt van mijn leven, waardoor het een hele bijzondere en helende reis was. Ik ben eenzaam geweest, maar vooral ook níet. Mooie mensen ontmoet, wonderschone dingen gezien en gedaan. En ik voelde me er thuis. Hoewel ik toen ook wel weer haast had om thuis in Nederland te komen door alle omstandigheden. Elbert en ik besloten in de winter van 2012/2013 terug te gaan. Nu samen. En met Noortje van toen bijna 2. Nog een keer de reis van mijn leven, weer via topstad Sydney, en nu maar liefst 7 weken onderweg in kiwiland. Ik heb nog veel meer mooie dingen gezien en zo ontzettend genoten.

 

Een lange intro om te vertellen dat op een dag als vandaag – en die heb ik zo’n vijf keer per week – ik niet goed snap waarom niet iedereen hier wil wonen. Als je als mens hier kunt wonen, waarom ga je dan met z’n allen op een kluitje in Nederland zitten? Met die stomme terroristendreigingen, die lastige vraagstukken rondom immigranten en integratie, de postzegeltuintjes, torenhoge belastingen en bezuinigingen op de verkeerde dingen, de drempels op iedere hoek van de straat. Kom toch allemaal hier! Dit zou iedereen moeten doen, voelen, zien, ruiken, beleven, ervaren. Ik gun het iedereen dat je dag mooi begint alleen al omdat je uit het raam kijkt.

 

De mensen zijn hier ongelooflijk vriendelijk, dat is zo bijzonder. Bij de supermarkt blijven ze me verbazen met hun kassapraat: “Hi, nog iets leuks gedaan vandaag?”. Zo deden ze dus niet alleen tijdens onze vakanties, dat is gewoon het dagelijkse leven hier. En ondanks dat je boodschappen voor je worden ingepakt, sta je veel langer bij de kassa door het geklets. Je moet dus geen haast hebben. En daar zijn ze hier ook goed in: no hurries.

 

Nieuw-Zeeland kom je niet zomaar in. Sterker nog, wij kwamen er amper in. Heel veel sollicitatiebrieven en ‘bijna-beet’-momenten later, werd het menens. Om het concreet te maken heb je minimaal een jaarcontract nodig met een functieomschrijving die moet passen binnen de voorwaarden van een skilled migrant visa. Je moet slagen voor vier pittige Engelse IELTS-tests in Amsterdam. Scoor je onder de 6,5 op een schaal van 9 dan kom je simpelweg het land niet in. En je moet een medische keuring ondergaan inclusief röntgenfoto’s. Ook in Amsterdam. Je verzamelt een zeer compleet dossier van opleidingen en vroegere werkgevers met contracten, salarisstroken, referenties, diploma’s en getuigschriften. Maar ook toon je aan dat je bij elkaar woont met bijvoorbeeld een samenlevingscontract (wij waren toen nog niet getrouwd). We hebben zelfs foto’s aangeleverd die bewijzen dat wij een stel zijn (wij met pasgeboren baby 1, wij met pasgeboren baby 2, wij in omhelzing met zwangere buik ertussen. Dat werk). Dan dien je een Expression of Interest in, in London, om als het ware toestemming te krijgen om een visum aan te vragen. En als die eindelijk wordt goedgekeurd dien je het verzoek in voor je visa, ook in London. Weken en weken later is het dan inmiddels. En dan hebben we dus vanuit Nederland een werkgever aan de andere kant van de wereld gevonden die bereid was een maand of vier op ons te wachten (Hallelujah). Je snapt dat we dankbaar zijn dat we er eindelijk mogen zijn en het voelt voor mij nog steeds niet helemaal echt. Living the dream.

 

O ja, en waarom dan die open mond vandaag. Omdat het landschap zo overweldigend mooi is! We zitten vaak hardop lachend in de auto ons te verwonderen over wat er nu weer achter de bocht is verschenen. Vandaag – hartje winter, dus ’s nachts steenkoud maar ’s middags retezonnig en ietsje minder koud – reed ik spontaan die weg op die uiteindelijk een heuvel op ging. Bovenop de heuvel kwam ik aan bij een kleine hangaar en één vliegtuigje. Dus toch een airport(je). Ik keek om me heen en wist niet waar ik moest kijken. Het was 360 graden a-dem-be-ne-mend. Weids uitzicht, de felle zon, de sneeuw op de toppen van de bergen en ondertussen landde er een tweede vliegtuigje. Ik zat ineens in een scene van een Hollywoodfilm. Gekmakend mooi is het hier. “It’s crazy out here”, zei de visite net nog tegen me.

 

Ik heb al eens eerder geschreven dat Nieuw-Zeeland als één grote kindertekening is. De lucht is blauw, het water turkoois, er zijn witte wolken, groen gras, de zon is een grote gele bol, de bomen en bergen zijn groot en hoog. De felle en heldere kleuren zijn niet gephotoshopt, ze zijn er echt. En het is er veilig. Geen leger en geen wilde dieren. Alleen af en toe een aardbeving en wat monsters op Noortje d’r kamer.

 

Cromwell
Cromwell lag er vanochtend ook weer fantastisch bij. Met een mirror lake! (helaas alleen een telefoonfotootje)

5 Antwoorden

  1. inge berendse

    Lieve Karin,
    Wat heerlijk om je blog weer te lezen. Ik geniet er echt van. Dank je wel voor dit kijkje in jullie leven.

  2. Astrid Smit

    Heerlijk om te lezen! Ook al ben ik maar 1 maand in N-Z geweest (het scheelt natuurlijk dat ik daar 1 neef en 2 nichten heb) het voelt als bekend! Zei tegen anderen: als een kunstschilder de natuur realistisch zou schilderen, zal een leek denken dat het sur-realistisch is. Onwerkelijk mooi! Geniet ervan en verhaal zoveel mogelijk, dan kunnen wij mee dromen…

    • kaatje

      Ja, jij weet precies waar ik het over heb!

  3. Wat leuk om op deze manier jullie te kunnen volgen!