Summertime

geplaatst in: Blogs | 0

De zomervakantie is voorbij. Het is zondagavond 29 januari en Noortje heeft net 6 weken vakantie achter de rug. Morgen begint een nieuw schooljaar, met nieuwe kinderen en een nieuwe juf. Twee juffen zelfs. Dan gaat het echte leven weer beginnen. Hoewel, het lijkt nog steeds een droom.

Onze zomer is tot nu toe heel bijzonder. De zon laat ons regelmatig in de steek. We waren voorbereid op een woestijnachtige warmte hier, op droogte. In plaats daarvan heeft het best veel geregend en waaide het vooral, wat niet normaal is voor Central Otago in dit seizoen. Erg jammer, want buiten eten, buiten spelen en pootjebaden in het meertje, dat doen we graag. In plaats daarvan hebben we vaak binnen gezeten, geknutseld – op zich niet heel erg – en zijn mijn benen nog steeds zo wit als melkflessen. Gelukkig laat de zon zich wel van zijn goede kant zien wanneer het ertoe doet: met kerst, oud & nieuw en mijn verjaardag. En als de was moet drogen. Zo leuk, dat is hier binnen een uur gepiept met die droge lucht.

So what, het weer zat af en toe wat tegen. Puntje bij paaltjeQueenstown vanaf Bob's Peak hebben we natuurlijk niks te klagen hier. Ik durf wel te stellen dat we in het mooiste stukje New Zealand wonen. We touren in het weekend in een straal van 2,5 uur rijden en komen dan op de meest gave plekken.
In december gingen we eerst met vrienden naar een schapenboerderij. Het weekend daarna volgde een trip naar een goede vriendin in Dunedin. De stad! Winkels! Arty stuff all over the place! Heerlijk. Vlak voor kerst begon de vakantie en op 24 december haalden we mijn beste vriend met zijn gezin op van vliegveld Queenstown. Geweldig om kerst te vieren met lieve mensen die ik al héél lang ken. Het leek wel bijna net zoals andere jaren, alleen was het hartje zomer en het uitzicht beter. We hebben in vijf dagen best veel gezien en gedaan. Een personeelsfeestje met Elbert z’n collega’s, een kerstdiner met cadeautjes onder de boom, ritjes naar Wanaka, Lake Hawea, Cromwell’s Old Town, de Clyde Dam, Queenstown en als afsluiter een tweedaagse trip om de fjorden te bekijken in Milford Sound. Het was ontzettend fijn om weer samen te zijn. ‘Ik ben jaloers’, zei hij toen hij wegging. ‘Ik mis hem’, zei Elbert een dag later. ‘Hij genoot zo oprecht hier’. Need I say more?

De rest van de vakantie heb ik nog veel meer Nederlands gepraat; oud & nieuw en mijn verjaardag waren ‘supergezellig’; een woord dat niet in het Engels te vertalen is. En wat gelukkig ook niet hoeft, omdat er behoorlijk wat Nederlandstaligen waren die dat woord toch wel snappen. En telkens als ik denk dat ik wellicht niet genoeg integreer, doen we weer iets leuks met relaxte Kiwi’s. Een weekend naar Manapouri bijvoorbeeld. Naar de glowworm caves in Te Anau. Of leuke speelafspraakjes (met gezellige moeders) regelen voor Noortje. Weekendjes weg, dagtrips en leuke afspraken in plaats van een lange vakantie in eigen land.

Wegwaaien bij Rippon Vineyard, WanakaWant het leven is duur in Nieuw-Zeeland. De vaste lasten (huur, boodschappen, benzine, energie, wifi, telefoon, kinderopvang) kunnen we niet eens betalen. Alles wat daarbovenop komt, doen we sowieso van ons spaargeld. En dat gaat hard, veel te hard. Het wordt dus tijd dat ik serieus naar een baan ga uitkijken. Al wil ik nog steeds vasthouden aan het plan om het eerste jaar thuis te zijn en hier een basis te leggen voor de kinderen. Ik ben blij dat ik dat de afgelopen 9 maanden heb kunnen doen en betrokken kon zijn bij alle facetten van het opgroeien en bij school. Dat ik met de klas kon meelopen naar het zwembad, dat ik naar de weekafsluitingen kon gaan, dat ik mee kon met uitjes zoals het schaatsen en skiën. Het is goed om de tijd te hebben voor onze kinderen. Ze maken al genoeg nieuwe dingen mee en volgens mij vinden we het alledrie fijn om bij elkaar te zijn. Meestal dan ; ) Hoe moeilijk ik het soms ook vond om niet te werken – een soort stom schuldgevoel omdat ik vind dat ik hoor te werken om ook bij te dragen – ik had het echt nodig om na jaren eens geen werkstress te hebben. Met kinderen van 5 en 2 jaar om me heen is er al stress genoeg. Mentaal heb ik dus helemaal geen haast om weer te beginnen, maar de bankrekening roept. Of eerder: SCHREEUWT. Gelukkig heeft een vriendin me een leuk idee voorgelegd waar ik nu een businessplannetje voor ga schrijven. Zal het lukken, mijn eigen bedrijfje? Hopelijk kan ik daar in mijn volgende blog meer over vertellen.

Mighty Milford SoundFjorden Milford Sound

Laat een reactie achter