De surfer

geplaatst in: Blogs | 0

Het is zomer, er is een strand. Het ligt vol met mensen. Ze liggen allemaal op gepaste afstand van elkaar – en ergernissen als dat niet gebeurt. Kinderen spelen in het zand. Veel mensen doen een dutje, ze liggen lekker te luieren in de zon, lezen een boek, drinken een biertje of hebben een kleine picknick. Misschien een klein maar niet te asociaal muziekje erbij? Gezellig. Af en toe koelen ze eventjes af in zee, om daarna hun strandroutines te vervolgen. Rustzoekers zijn ‘t, ze willen niet worden lastiggevallen.


→ Scroll down or click here for English translation

Dan zijn daar de surfers. Op het moment dat niemand de zee in wil gaan, omdat de golven te wild worden, juist dan springen zij erin. In die onbekende wereld, waar onder water dingen gebeuren die aan de oppervlakte onzichtbaar zijn. Waar gevaren schuilen, die nooit het daglicht zien. Waar onverwachte stromingen zijn, waar golven je leiden tot hoogte- en dieptepunten. Waar het contact met de elementen puur en rauw is.

Op die zee kun je kiezen. Continu. Pak ik die golf? Laat ik ‘em gaan? Wat is verstandig, kies ik met het hoofd of kies ik met mijn hart? Is de enige manier om als mens te kiezen niet die van je hart? Het is een wereld vol vragen. Een wereld vol angsten om aan te gaan. Omdat het nou eenmaal moet om het mooiste te bereiken of zelfs om te overleven. Met de vele golven meegaan is de enige manier om er te overleven.

Ik zit op zee en kan veel mensen op het strand niet meer bereiken. Ondertussen heb ik de zee omarmd en is er geen angst meer voor wat ik kan tegenkomen. Onder water is namelijk ook ontzettend veel moois te ontdekken. Een compleet andere wereld vol natuurschatten en prachtige wezens. Het is puur. En de helende werking van het water doet zijn werk. Water reinigt. Water onthoudt. Water leidt.

Op het strand turen wat mensen naar de zee, naar de mensen die daar proberen te overleven tussen de golven, die op allerlei manieren hun eigen weg zoeken. Naar de mensen die meegaan met de grote golven, de juiste golven, de verkeerde golven. Zij die stilletjes in het water blijven liggen totdat hun moment aanbreekt. Zij die het uitschreeuwen. Zij die de golf uiteindelijk niet kunnen of willen afmaken. Zij die vallen, weer opnieuw hun moment afwachten en weer opstaan. Zij die zoeken hoe het beste te overleven.

Niet iedereen overleeft het op zee. Toch is teruggaan naar het strand en daar rustig gaan liggen allang geen optie meer als je dit leven eenmaal hebt ontdekt. Al begon het misschien voorzichtig of misschien zelfs pas net, het gevoel deze nieuwe wereld met nieuwe waarheden te moeten gaan ontdekken is te groot om tegen te houden. De mensen op het strand begrijpen de mensen op zee niet. De mensen op zee begrijpen niet meer hoe je op het strand kunt blijven liggen als er een wondere wereld voor je open ligt.

De mensen op het strand hebben intussen een naam verzonnen voor de durfals, ze noemen hen de wappies.

Foto’s: Surfen tussen de dolfijnen in Curio Bay.



→ English translation


THE SURFER

It’s summer, there’s a beach. It’s crowded. People are lying there trying to keep an appropriate distance from each other – and the annoyances when they don’t. Kids play in the sand. Many people take a nap, they lie lazing in the sun, reading a book, drinking a beer or having a small picnic. Maybe some music, not loud enough to annoy others? Nice. Occasionally they cool off in the sea, then continue their beach routines. They can’t be bothered.

Then there’s the surfers. The moment no one wants to go into the sea, because the waves get too wild, that’s when they jump in. In that unfamiliar world, where underwater things happen that are invisible on the surface. Where dangers lurk, which never see the light of day. Where there are unexpected currents, where waves lead you to highs and lows. Where the contact with the elements is pure and raw.

On that sea you can choose. Continuously. Am I going to take that wave? Am I going to let it go? What is sensible, do I choose with the head or do I choose with my heart? Isn’t with the heart the only way to choose for a human being? It’s a world of questions. A world of fears to enter into. Because it has to be to achieve the most beautiful or even to survive. Going with the many waves is the only way to survive there.

I’m at sea and can’t reach a lot of people on the beach anymore. In the meantime, I have embraced the sea and there is no longer any fear of what I may encounter. Under water there is also a lot of beautiful things to discover. A completely different world full of natural treasures and beautiful creatures. It’s pure. And the healing effect of the water does its job. Water cleans. Water remembers. Water leads.

On the beach some people stare at the sea, at the people who try to survive there among the waves, who find their own way in all kinds of ways. At the people who go with the big waves, the right waves, the wrong waves. Those who lie quietly in the water until their moment arrives. Those who cry out. Those who ultimately can’t or won’t finish a wave. Those who fall, wait their moment again and rise again. Those who seek the best way to survive.

Not everyone survives at sea. Yet going back to the beach and lying there quietly is no longer an option once you have discovered this life. Although it may have started cautiously or perhaps only just now, the feeling of having to discover this new world with new truths is too great to stop. The people on the beach don’t understand the people at sea. The people at sea no longer understand how to stay on the beach when a wonderful world is open to you.

The people on the beach have now come up with a name for these brave daredevils, they call them conspiracy theorists.