Urgentie

geplaatst in: Blogs | 7

“Ik voel een soort urgentie om het te doen”. Die zin heb ik volgens mij gehoord in de Voice of Holland. In ieder geval is het iets wat ik muzikanten heb horen zeggen. De zin zingt de laatste maanden vaak in mijn hoofd. Want wij gaan emigreren. Héél ver weg, naar de andere kant van de wereld. Veel verder kun je vanuit Nederland eigenlijk niet gaan. Precies 12 uur tijdverschil. De meeste mensen reageren heel enthousiast op ons nieuws: “gaaf”, “stoer”, “mooi dat jullie je droom achterna gaan”, dat werk. Het is iets waar veel mensen van dromen, maar wat de meeste mensen niet durven doen. Voor mij is het geen kwestie van durven, want ik voel een soort urgentie om het te doen. Daar heb je ‘em dus, die urgentie.

Door die urgentie lijkt het wel of ik me afsluit van alle emotie en me 100% focus op de plannenmakerij en de droom. Niks voor mij, zo’n superfocus. Ik laat me juist altijd afleiden door emoties. Het voelt heerlijk om doelgericht bezig te zijn. Om heel bewust onze toekomst verder in te richten en te regisseren (afkloppen, ik weet dat het leven niet te regisseren is). Het is heerlijk om zo’n levensplan te hebben samen met E, voor ons gezin. En natuurlijk zijn er af en toe de momenten dat ik mijn vader aankijk, die er niets van snapt maar dat niet zal zeggen. Als mijn moeder mijn kleine kinderen knuffelt, want dat zijn ze gewend om zo veel te doen. En als mijn dochter van 4 zegt dat ze opa en oma zo gaat missen en best mee wil met ons, maar ’s avonds weer naar huis wilt. Dat is ondraaglijk, dat verdriet dat ik mensen ga aandoen vanwege een (egoïstische) droom. Vanaf nu zal ik altijd met heimwee en verlangen blijven leven, of we nou daar óf hier wonen. En eigenlijk is dat gevoel al ingezet sinds ik voet aan de grond zette in New Zealand zes jaar geleden.

“Trek je eigen plan”, zegt mijn moeder altijd. Ik weet dat ik die boodschap in het kwadraat aan mijn kinderen zal meegeven. Doe wat je wil doen, maak het mooiste van je leven. Ga de wereld in met een open blik. En ik zou er nu aan willen toevoegen: kijk ondertussen niet teveel naar All you need is love, want voor dat hartverscheurende leed wat mensen elkaar aandoen heb ik in deze fase geen ruimte in mijn hoofd. Er is alleen maar ruimte voor urgentie. We moeten dit doen.

Queenstown Trey Ratcliff

7 Antwoorden

  1. Lautje

    Lieve Kaatje,

    Aangezien ik ook een dochter ben van jouw moeder Zeg ik hetzelfde “trek je eigen plan!” Ik vind je dapper en stoer, dat je je droom achterna gaat. Ook al doet dat pijn in mijn hart. Vooral om je kindjes niet van dichtbij te zien opgroeien. Met de middelen van deze tijd, spreken we elkaar vast vaker dan het drukke leven, dat we allebei hebben/hadden in Nederland! Dat ik je geen echte knuffel kan geven…. Heb ik te accepteren. Ik ben blij voir jullie, dat meen ik uit de grond van mijn hart. Zorg goed voor elkaar en weet dat je grote zus er altijd is…. Ook al is dat niet dichtbij, dan doen we dat via de sterrenhemel…. En die moet verschrikkelijk mooi zijn in New zealand❤️
    Love you Zie je bij de sterren✨

    • kaatje

      Wat een rotweekend had ik Lauw. Afscheid van jullie, papa en mama. Waar begin ik aan? Zo ver weg. Het gevoel van urgentie was af en toe ver te zoeken. Het is een rauw randje aan ons avontuur. Benieuwd hoe ik er hier mee omga. Nu in Queenstown denk ik wel steeds: dit zouden jullie ook moeten zien. Beetje omslachtig van me om dit op deze manier voor elkaar te gaan krijgen…
      Tot bij de sterren!

  2. Kim Lentjes- Jacobs

    Lieve Ka en familie,
    Veel geluk, goede reis en dat al jullie dromen en verwachtingen maar uit mogen komen.
    Veel liefs,
    Kim

  3. Henny Hermens.

    Lieve Karin,

    Heel veel succes met het avontuur dat jullie aangaan.

    Goede reis en veel liefs voor jullie allemaal.

    Je tante Henny.

  4. AnDROmeda, slechts zichtbaar op het zuidelijk halfrond….. een MELK weg, zoals MELK de associatie met roots of bloedverwantschap, een keuze: deel zijn van deze melkweg, of een nieuwe ver weg vage bekende zoeken? Ik wacht af, zolang ik kan.